Chassesac

Warm trainingskamp in Ardeche Van 2 augustus tot en met 9 augustus was het dan weer zo ver, het lang verwachte klimkamp van Cocon was aangebroken. Iedereen moest voor eigen vervoer zorgen en zo was het plan ontstaan om met zijn allen met een busje te gaan. Alles was geregeld en we hebben zelfs nog twee aardige chauffeurs kunnen vinden om ons naar de Ardeche te brengen. Stan en Pascal, iedereen vond het goed gegaan ondanks de 42 graden, echt SUPER bedankt dat jullie toch een groot deel van jullie vakantie hebben willen opofferen om ons te brengen. Hopelijk heeft de wijn goed gesmaakt!! Al hebben we over de heenreis dan wel zo’n 18 uur gedaan, we zijn wel heelhuids aangekomen. Nadat iedereen zijn eigen tent had opgezet en ook de mensen die op een andere manier waren gekomen gearriveerd waren, kon Het Kamp echt beginnen. Na het eten en een heerlijke douche was iedereen alleen al zo uitgeteld van de reis dat niemand eigenlijk nog veel waard was. Na een in verhouding hele lange nacht kon er zondag dan EINDELIJK gaan worden geklommen. Dit gingen we aan de overkant van de rivier doen, wat dit jaar niet echt voor zeer spectaculaire plonspartijen zorgden, Anne-Chris is dit jaar MAAR 1 keer gevallen en dat was zelfs zonder klimspullen (we gaan vooruit). Na een dag klimmen, dan wel nog zonder te hebben voorgeklommen (waarmee sommige het liefst de hele week mee door zouden willen gaan), onderbroken door een lunch en ’s avonds een altijd even lekker diner gemaakt door Maggie en Kaneel was de eerste klimdag al weer voorbij.  Maandag was de start van het voorklimmen/vallen. Langzaam opgebouwd werden toch al duidelijk wat buiten-klim-talenten ontdekt, hierbij moeten we toch even speciale aandacht besteden aan een topprestatie van Erik die toch zeer ver (voorklimmend) in een 7A kwam, sorry Joost hij heeft je er echt uitgeklommen! Niet alleen bij Erik maar bij nog veel meer mensen was het licht van het klimmen (eindelijk) gezien. Dinsdag gingen we op weg naar Mazet, niet al te ver lopen van de camping. Er waren daar weer genoeg andere routes die de moeite waard waren. Ook waren er genoeg Fransen die een bijna-dood-ervaring de moeite waard vonden: Freeclimbing op Teva’s om een paar touwen in te hangen (het goede voorbeeld geven aan de groep kinderen waar ze mee aan het klimmen waren) en meerdere materialen naar beneden gooien zonder iets van een waarschuwing te geven. Ook kunnen sommige Fransen niet leven met het feit dat je echt niet ALLES met een prusik kan maken. Op enkele schrammen, pleisters en rolletjes sporttape na ging eigenlijk alles goed, totdat Lisanne bedacht dat ze nog een rekening open had staan van vorig jaar bij het ziekenhuis en de rekening (even) vergrootte met een scheurtje in haar pols en bijna een begipste bips, niet eens door het klimmen maar door een valpartij op een rots in het water. Na een paar foto’s bleek een begipste bips niet nodig maar toch wel een spalk en rust houden voor haar pols. Helaas voor Lisanne kon ze niet meer klimmen maar (iets) fijner voor Maggie en Neeltje want die hadden er een slaafje, vuilnisvrouw, kok en fotografe extra bij. Woensdag was toch zeker wel de warmste dag al was het heel de week tussen de 35 en 40 graden. ’s Ochtends zijn we met zijn allen bij ‘le Camping’ gaan klimmen, waar Anne-Chris wederkeerde met haar takken en bomen, Joeri eindelijk ontdekte dat hij bakken ook als voetgrepen kon gebruiken en een 6B voorklimmen toch best eng kan zijn en je er ook redelijk kwaad op kunt worden. Na een slaperige middag zijn er nog wat mensen ’s middags gaan boulderen en nog andere hebben geweekt in de rivièra. Ook boulderen kan je heel goed doen in de Ardeche en als er dan ook nog een paar mensen met een iets wat zieke geest meegaan kan je tot hele rare (maar leuke) boulders komen. Donderdag was het vooral een hele benauwde dag. Iedereen ging een beetje zijn eigen gang, er werd voorgeklommen, nageklommen en meerdere touwlengtes geklommen. Waarbij Peterselie iets te enthousiast begon, en in de eerste touwlengte bedacht dat meerdere touwlengtes met een tweedegraads brandwond van 15 cm op je scheenbeen, niet echt lekker zou klimmen. Waardoor er bij de apotheek een ‘klein’tubetje zalf voor hem werd gehaald. ’s Avonds was er een heftige disco die wel tot 12 uur duurde en iedereen toch nog wel redelijk los kreeg. De disco leidde nog bijna tot een heftige avond voor Maggie en Neeltje die een zeer foute Egyptenaar (bijna) aan de haak sloegen.  Vrijdag, al weer de laatste klimdag. Niet iedereen had meer evenveel energie over, maar toch werden er uiteindelijk nog zeer goede prestaties geleverd: Lotte, die zichzelf verraste met haar beste klimprestatie ooit en zo ook Anne-chris die bijna zonder verwondingen uit een 6B kwam. Elske topte na een zware bevalling ook voorklimmend een 6B. Iets later als normaal, half vier, kwamen we terug voor de lunch. ’s Middags kon er dan wel niet meer geklommen worden maar er was nog wel een andere bezigheid waar de meeste mensen (noem geen namen) het nog aardig druk mee hadden want die avond was het tijd voor de bonte avond. Na meerdere pizza’s was het dan eindelijk ook zo ver om ieders creativiteit te uiten. Na enkele potjes klimtwister, een eigen werk van Lotte en een zeer goed Hamlet monoloog van Wouter, was er dan ook nog tijd, als afsluiting van de week, voor het lied van Peter Tan, Anna en Joost. Wat zoals elk jaar weer voor ‘verfrissende’conclusies kwam. Helaas was het zo verfrissend dat het dit jaar helaas niet gedrukt kan/mag worden. Na een lange avond met elk lied dat er op deze aardbol bestaat te hebben gezongen (behalve het lied van Eric Clapton waar Elske nog steeds niet van weet hoe het gaat), kregen enkele ogen het zwaar. Sommige waren zelfs zo gehecht aan de rotsen dat ze er ook maar de nacht hebben doorgebracht en andere waagden zich toch maar in het pikkedonker naar hun oude vertrouwde matje in de tent. Al stonden we op de camping al bekend om onze zooi, zaterdag leek er wel een bom ontploft. Alles moest toch zo ver als mogelijk weer in de tassen gepropt worden en in het busje worden geladen. Na een zeer emotioneel afscheid gingen we op weg met het busje dit keer met iets meer ruimte doordat Peter en Anne-Chris het nog niet warm genoeg hadden gehad en nog maar even naar het soms 52 graden warme Spanje gingen. De terugreis ging dan wel in 4 uur minder. De soms 42 graden, gemeten in het busje, maakte het er voor sommige niet makkelijker op. Na een o zo heerlijk verse, wel doorbakken cheeseburger waren we rond kwart over drie ’s nachts weer bij de klimhal. Al was het heel de week warm, vermoeiend en soms niet altijd even makkelijk, de conclusie van dit kamp kan niet anders dan positief zijn. Hierbij moeten Peter Tan, Anna, Joost als instructeurs nogmaals bedankt worden, iedereen heeft weer super veel bij geleerd en is door alle stimulaties beter gaan klimmen!! Ook Maggie en Neeltje zijn super geweest voor dit kamp wat het voor iedereen veel makkelijker, gezelliger en beter doorvoed heeft gemaakt. Ook Stan en Pascal nogmaals bedankt, de reis was niet altijd even relaxed maar we zijn jullie wel erg dankbaar !!!! Een ding is er nog te concluderen na deze week: WIJ ZIJN ER HELEMAAL KLAAR MEE!! Irma en Ingrid  (eindelijk kan Irma weer gerust slapen want ik weet weer hoe wij in het ‘echt’ heten: Plien & Bianca)